Við áttum alveg frábæra helgi á Mærudögum á Húsavík um helgina. Ókum norður á fimmtudaginn ásamt Margréti Helgu, frænku Jóns Ágústs og komum heim seint í gærkvöldi. Nutum sveitasælunnar og veðurblíðunnar til hins ýtrasta, bæði til sjós og lands. Tókum þátt í heyskap í Skarðaborg og hálfrar aldar afmæli Helguskúrs, helsta afdrepi Húsvískra sjómanna. Hitti margt kunnuglegt og skemmtilegt fólk og kynntist einnig fleirum frábærum.
Mærudagarnir sjálfir virtust heppnast einstaklega vel. Vel að þeim staðið og mikil stemmning sem skapaðist af hverfalitunum, en bænum var skipt niður í þrjú hverfi sem hver áttu sinn lit.
Enduðum svo helgina á fjölskyldugrilli í góðviðrinu, en stórfjölskylda Jóns Ágúst var nánast öll saman komin til að gleðjast saman yfir helgina og halda upp á afmæli Helguskúrs. Heppin ég að hafa komist inn í svo frábæra fjölskyldu.

....fleira gæti það verið, en það gætir einhverrar ritstíflu eða leti. Andinn hlýtur að koma með haustinu.

....ég meina, hafa ekki allir dansað fönk ?

...þá er þetta draumurinn. Jafnvel þó ég verði ekki nema fimmtug.

Alveg afskaplega er ég orðin löt að drita hingað inn nokkrum orðum. Veturinn er einhvern veginn betri tími, meiri inniverutími.

Það sem er helst að frétta af okkur hjúunum er að við erum enn að vinna. Erum þó farin að sjá fyrir endann á okkar lengstu vinnutörn til þessa (rúmir 8 mánuðir) og aðeins 3 vikur í að við hættum. Ætlum þá að taka okkur vikufrí sem mun fara að mestu í upprifjun á eðlis- og stærðfræði.

Þessa helgina fórum við austur á Selfoss og þóttumst vera í bústað þar sem við höfðum húsið útaf fyrir okkur. Lágum úti á palli í sólbaði, svömluðum í pottinum, grilluðum góðan mat og borðuðum mikinn ís. Höfðum það gott semsagt. Las líka eina bók sem mig hefur lengi langað að lesa; Sölku Völku eftir Laxnes.

Næstu helgi ætlum við norður á Mærudaga á Húsavík. Það var gaman í fyrra og trúi að það verði gaman aftur í ár.

Virku dagarnir eru flestir líkir og frekar ómerkilegir.

Þann 16. júlí síðastliðinn átti Ingibjörg vinkona afmæli og ég skulda henni víst afmæliskveðjur hér. Til lukku aftur.
Þann dag fórum við mamma saman upp á Esju í fyrsta skipti. Það var skemmtileg samvera og hressandi, en við fengum báðar rosalega harðsperrur eftirá. Langar að fara aftur áður en sumarið verður búið.

Þetta er semsagt stundataflan mín fyrir haustið, með fyrirvara um breytingar.
Áfangar fyrstu annarinnar eru forritun, eðlisfræði, stærðfræði, hagfræði og frumu -og sameindalíffræði. Dæmatímarnir eru fleiri en fyrirlestratímarnir og skv. þessu erum við Jón Ágúst saman í þónokkuð mörgum tímum. Hvort sem það er gott eða slæmt.

Ótrúlegt að ég hafi ekki séð þetta fyrr. Að uppáhalds strákarnir mínir séu tvífarar.

 

p.s Jóni finnst þetta mjög svo ekki fyndið, svo ef færslan hverfur þá hef ég orðið undir í baráttunni við ritfrelsið (og Jón Ágúst).

Var að rekast á þetta á netinu. Vissi ekki af þessu, að ég hafi verið með besta tíma ársins skv. flögutíma í 10 km útihlaupi 19-20 ára árið 2006 þegar ég hljóp í Reykjavíkurmaraþoninu. Ekki það að ég hafi verið með einhvern spes tíma, en þó þetta. 52.56.

Fyndið að til séu heimildir um þetta. Rakst líka á sama stað að varðveist hafa upplýsingar um að ég hafi kastað spjóti 12.90 metra. Ég held að það sé ansi lélegt, enda eflast í eina skiptð sem ég hef kastað spjóti. Það var á unglingalandsmóti á Tálknafirði.

Nú er komið upp skráningarplagg uppi í Össuri vegna Reykjavíkurmaraþonsins í ár. Mig langar að hlaupa hálfmaraþon enda hefur það lengi verið markmið. Verst bara að ég hef aldrei byrjað að æfa og komið mér í form fyrir það. Spurning um að byrja bara strax á morgun ? Össur borgar víst bæði brúsann, þ.e. skráningargjaldið, auk þess sem ég mun styrkja Íþróttasamband fatlaðra um 1000 krónur fyrir hvern kílómetra sem ég hleyp.

Ég er ekki frá því að það sé málið. Koma mér í form, ná árangri og styrkja gott málefni.

Alveg er ég sammála honum Hrannari, sem er einhver maður úti í bæ sem fær birt bloggið sitt á mbl.is. Hef ekki meiri tengsl við hann en það.

Þó er mér nokkuð sama um myndina The Hobbit.

Það var Nikkarahittingur um helgina einsog haldinn er ár hvert fyrstu helgina í júlí. Í ár hittumst við að Melsgili í Skagafirði. Einsog venja er var helgin góð í góðum félagsskap. Við gengum yfir í Glerhallavík í glampandi sól og hita, sumir stungu sér til sjósunds á meðan aðrir skoðuðu dauðan höfrung sem lá í fjörunni. Kíktum í Grettislaug, veiddum marhnút, spiluðum fótbolta og grilluðum góðan mat.

Nikkarar eru, fyrir þá sem ekki vita, stórfjölskyldan í ömmu ætt. Þ.e. afkomendur Ingólfs Nikk langafa míns.

Ég horfði á Ísland í dag í kvöld  þar sem Logi Bergmann og föruneyti voru að slá fyrstu höggin í golfhring sem áætlaður er í kringum landið til styrktar MND sjúklingum. Edda Heiðrún Bachman kom líka fram í þættinum, en hún þjáist af þessum hrörnunarsjúkdómi.

Mér fannst sorglegt að sjá þessa flottu konu, sem Edda Heiðrún er, þjást af skelfilegum sjúkdómi einsog MND.
Edda Heiðrún á stóran part í æskuárum mínum, en rödd hennar og leikur lifir sterkt í minningunni. Jólamyndbandið hennar um sveininn sem situr fastur í strompnum var í miklu uppáhaldi hjá mér (og er enn) og lífsgleðin smitaði frá sér þar sem hún skoppar um með stóran ísbjarnarbangsa í bláröndóttu náttfötunum. Hver man svo ekki eftir lögunum í Barnaborg, en af þeirri plötu lærði ég lagið Pálína með priikið sem ég söng svo eftirminnilega á einu ættarmótinu í denn.
Einnig lifir sterkt í mér flutningur hennar og Egils Ólafssonar á laginu Þrek og tár sem þeu fluttu saman í samnefndu leikriti. Ég hlustaði oft á þessu plötu á vínyl (ef ég man rétt) hjá ömmu og afa þegar ég var krakki.

Það er sárt en samt á einhvern hátt svo fallegt að hlusta aftur á hana syngja þennan texta sem segir í dag svo mikinn sannleik.

Hví ég græt, ó burt er æskan bjarta
bernsku minnar dáin sérhver rós.
Það er sárt í sínu unga hjarta
að sjá hve slökkna öll hin skærustu ljós.
Ó, hve fegin vildi ég verða aftur
vorsins barn og hérna leika mér.
Nú er lamað þrek mitt, þrotinn kraftur
þunga sorg á herðum mér ég ber.

Þú átt gott þú þekkir ekki sárin,
þekkir ein né skilur hjartans mál.
Þrek er gull en gull eru líka tárin,
guðleg svölun hverri þreyttri sál.
Stundum þeim er þrekið brýnt og kraftur,
þögul höfuð féllu tár um kinn.
En sama rósin sprettur aldrei aftur,
þó önnur fegurri skreyti veginn þinn.

Ég dáist að því baráttufólki sem stríðir við sjúkdóma en finnur samt gleðina í lífiinu. Ég styð það. Sama hvað það heitir. MNB, Alzheimer, MS eða annað. Þið eruð hetjur sem vert er að virða.

Gangi ykkur, Bergmann og co, einstaklega vel og vonandi safnast gildur sjóður til handa MNB félaginu.