Sit núna á Reykjavíkurflugvelli og nýti mér heitan reit Símans. Aldeilis hentugt.

Á leiðinni hingað las ég yfir Moggann. Ég hef lagt það í vana minn að fletta hægt yfir minningargreinarnar, hvort sem það er af virðingarskyni eða forvitni veit ég ekki. Þetta er bara ávani.
Ef ég rekst á minningargrein um ungt fólk les ég hana undantekningarlaust. Ég er forvitin að vita hvað hefur ollið dauða manneskju í blóma lífsins og langar að vita hvar manneskjan stóð í lífinu. Hvað hún hafði afrekað og hvað hún hafði gefið af sér til annarra, því það er það sem fólk segir frá í minningargreinum. Því góða í fólki. Í mörgum tilfellum er það fólk sem gengur vel í lífinu sem fellur frá ungt, eins sorglegt og það er.

Í minningargreinum dagsins í dag var grein um 13 ára stelpu. Hún stundaði íþróttir, stóð sig vel í skóla og átti marga góða vini. Lífið blasti við henni. En það sem vakti aðallega athygli mína er að hún átti tvíburabróður. Ég hef tekið eftir að undanfarið hafa fallið frá ungir tvíburar. Sif frá Flateyri, falleg og lífsglöð stelpa, varð bráðkvödd fyrir tæpum tveimur árum. Hún átti tvíburarbróður. Þórey, sem lést af slysförum í vetur, sem stundaði körfubolta af fullu var einnig tvíburi. Allt eru þetta ungar stelpur sem eiga tvíburabróður.

Ætli þetta sé ekki einskær tilviljun. Allavega trúi ég ekki á örlögin, að til séu skapanornir sem klippi á þráðinn þegar löngunin grípur þær. Þetta virkar samt fremur kaldhæðnislegt, kaldhæðni örlagann, ef svo má að orði komast.

Mér finnst það ekki sanngjarnt að margir sói lífum sínum í vitleysu og rugl á meðan stelpur, einsog þær sem ég nefndi hér að ofan, fá ekki tækifæri til að vera hjá okkur lengur. Samt sem áður er það staðreynd að margir koma illa fram, eru latir, ofbeldishneigðir, svikulir og svo mætti lengi telja. Það er svo ótalmargt sem lífið hefur uppá að bjóða, svo margt sem allir geta nýtt sér. Þá er ég ekki að tala um völd og auð, heldur þessi litlu augnablik sem gefa okkur svo mikið. Alla þá sigra sem við getum unnið t.d. á sviði frama, ástar og íþrótta.

Sigur er ekki það sama fyrir alla. Sigur getur verið fyrir fatlaðan mann að ganga óstuddur. Fyrir aðra getur það verið stöðuhækkun, að finna draumaprinsinn eða að fyrirgefa ósætti. Eignast heilbrigt barn, fá að sjá úrslitaleikinn í HM eða að þora að hoppa fallhlífarstökk. Sigur er því mjög afstætt hugtak.

Ég held samt að stærsti sigur lífsins er að geta litið hamingjusamur til baka og verið ánægður með sjálfan sig.